donderdag, november 14, 2019
Proza

Het smeden van steen (fragment)

“De sleuteloverdracht vond plaats op de gedenkdag van Sint Eligius. Ik stond aan de zuidzijde van de absis en keek op naar de heilige in de gebrandschilderde ramen. Het zonlicht prikte door de koningsblauwe koorkap, het grove arbeidersgezicht, de hamer die losjes, bijna speels, in zijn handen hing. Ik sloot mijn ogen en bleef hem zien, in negatief. Misschien was het toeval. Wat wisten zij nou. Langs de granieten pilaren liep ik terug naar de hoofdingang. Het doffe geluid van mijn werkschoenen op de tegelvloer echode door de zaal. Sinds de ontwijdingsdienst en de daaropvolgende koopjesjagers, die beelden en banken hadden meegenomen, kwam ik hier altijd alleen. Ik kon het pastoor Dietz niet kwalijk nemen. Timo Dietz was jong, en het gebouw in Neu-Pelz had vloerverwarming en een witte muur waar je tijdens uitvaarten foto’s op kon projecteren. Mijn blik gleed langs het koor. Hier hadden we eens geëxperimenteerd met een wankel rolscherm, dat tijdens de mis was omgevallen en sindsdien nooit meer uit de berging was gehaald. Zou het er nog staan? Ik ging niet kijken. Ik zou liever het glas in lood redden, of het timpaan boven de hoofdingang, waarop het laatste oordeel stond afgebeeld. De crucifix was uiteraard wel verhuisd, net als het zandstenen doopvont. In de doopkapel keek ik naar de grond. De achthoekige verkleuring in de tegels was al minder scherp omrand dan voorheen, alsof zelfs de vloer zich aanpaste aan de voortschrijdende leegte.”


‘Het smeden van steen’ was het korte verhaal waarmee ik in 2017 ben toegelaten in tot de Schrijversvakschool. Inmiddels zou ik niet snel meer in deze ietwat gedragen stijl schrijven, maar ik ben nog steeds van mening dat het past bij het hoofdpersonage, een oudere, conservatieve koster.

Back To Top